Κατά καιρούς, πολύς λόγος γίνεται για το εμφιαλωμένο νερό, την πραγματική του ποιότητα, αξία και ασφάλεια για την υγεία μας. Προφανώς, όταν πληρώνεις το νερό σχεδόν χρυσάφι, απαιτείς και να είναι ελεγμένο, αληθείς οι πληροφορίες που το συνοδεύουν, η πηγή του φυσικά, και ο τρόπος εμφιάλωσης και αποθήκευσής του. Κι όμως, ένα πρόβλημα που γεννάται και παραμένει, είναι το νερό που πωλείται στα πλαστικά μπουκάλια. Πώς γίνεται το νερό που παραμένει μέσα σε πλαστική συσκευασία να θεωρείται… υγιεινό;! Και φυσικά, γίνεται αποδεκτή η παρατήρηση και του πλέον κακόπιστου, που ενδεχομένως να υποστηρίξει ότι το εμφιαλωμένο νερό, δεν είναι τίποτε περισσότερο από νερό της βρύσης… πλασαρισμένο σε μπουκάλι. Ίσως… Το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν μέρη του κόσμου, στα οποία η «ΕΥΔΑΠ» έχει ιδιωτικοποιηθεί -όπως και στην Ελλάδα, άλλωστε-, μόνο ευχάριστο δεν είναι. Άρα, το ερώτημα παραμένει; Αν και το πληρώνουμε το εμφιαλωμένο (όπως και το νερό της βρύσης), ξέρουμε τι πίνουμε;

Εάν υπολογίσουμε ότι το μέσο εμφιαλωμένο μπουκάλι στοιχίζει περισσότερο από €1.50, τότε αυτό το ποσό αναλογεί περίπου σε 1.900 φορές περισσότερο από το νερό της βρύσης μας. Και σύμφωνα με έρευνες, το 40% των εμφιαλωμένων νερών, δεν είναι τίποτα παραπάνω από κοινό νερό, το οποίο μάλιστα είναι αμφίβολο κατά πόσο έχει περάσει από αυστηρούς ελέγχους. Για παράδειγμα, στην Αμερική, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) είναι υποχρεωμένη να κάνει ελέγχους για ακατάλληλα ή μολυσμένα νερά σε ιδιωτικές μάρκες, δηλαδή εμφιαλωμένα, μόνο κάθε βδομάδα, χρόνο ή κάθε 4 έτη, αναλόγως τα προηγούμενα ευρήματα! Κι όμως, σε ανεξάρτητη έρευνα της Περιβαλλοντικής Ομάδας Εργασίας (Environmental Working Group), σε 10 από τις κύριες μάρκες εμφιαλωμένων νερών στις ΗΠΑ ανιχνεύτηκαν κατά μέσο όρο 8 ύποπτα χημικά, όπως παραπροϊόντα απολύμανσης (DBPs), βιομηχανικά χημικά, αρσενικό, βακτήρια, νιτρικό άλας αλλά και το φαρμακευτικό αναλγητικό/αντιπυρετικό σκεύασμα Tylenol! Τρομακτικό, δεν είναι;

Εάν προσμετρήσουμε στα παραπάνω, τους μικροοργανισμούς που αναπτύσσονται μέσα στο συσκευασμένο πλαστικό, όπως και το γεγονός βεβαίως, ότι το πλαστικό δεν ανακυκλώνονται κι επιβαρύνει απίστευτα το περιβάλλον, η ιδέα αγοράς εμφιαλωμένου νερού γίνεται μάλλον απωθητική. Σε παγκόσμια κλίμακα, κάθε χρόνο χρησιμοποιούνται περί τους 1.5 εκατομμύρια τόνους πλαστικού για να κατασκευαστούν τα μπουκάλια που εμείς αγοράζουμε… Ως αντίκτυπο αυτής της υπερκατανάλωσης, μην ξεχνάμε και τις τοξικές ενώσεις που απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα, όπως είναι το νικέλιο, το βενζόλιο και το οξείδιο του αιθυλενίου. Μπορεί κανείς να καταλάβει το μέγεθος της καταστροφής, εάν αναλογιστεί ότι σήμερα στον Ατλαντικό επιπλέουν πλαστικά ίσα με το μέγεθος του Τέξας, επί δύο! Και όχι, ούτε ο Ατλαντικός ούτε και η Αμερική είναι τόσο μακριά. Η επιλογή, όμως, είναι συνειδητά δική μας!